شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 9182

تو ایران را جوان سازی، وطن را گلستان سازی؟/ به فرّ خود عیان سازی بسی راز نهانی را

آن‌که بوده وطنش دیدۀ حافظ، یا رب/به مرادش ز غریبی به وطن باز رسان

مادر توست این وطن که در طلبش خصم/ نار تطاول به خاندان تو افکند

از خون جوانان وطن لاله دمیده/ از ماتم سرو قدشان سرو خمیده

گرایش به قالب‌های کم‌کاربرد یا نوین به‌تدریج زمینه را برای ظهور شعر نو فراهم کرد. 

از نظر موسیقی و عروض نیز گروه سنت‌گرا بسیار پایبند به سنت‌های ادبی بودند و شعر را وسیله‌ای برای بیان مقصود می‌دانستند. 

شاعران این دوره گاه با تأثیرپذیری از اوضاع اجتماع، نوآوری‌هایی در عرصه تخیل پدید آوردند. نمونۀ این تخیلات را در پاره‌ای از اشعار میرزادۀ عشقی می‌توان دید.

شاعرانی که به زبان مردم کوچه و بازار شعر می‌گفتند، به قالب‌هایی مثل مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری داشتند.

صمیمی‌ترین چیزهایی که قلب انسان مالک آن است و خدایی‌ترین اندیشه‌های مغز او.

بیان زیبای واقعیات و وسیله‌ای برای بهبود زندگی.

تقلید موبه‌موی طبیعت از طریق تکنیک‌های زیبایی‌شناسی سخن.

گره خوردن عاطفه و تخیل با زندگی و حادثه‌ای که توسط شاعر در زبان روی می‌دهد.

آشنای خویش گشتن در وطن افتادن است       در غریبی ماند هر کس آشنای خود نشد

با ادب در پیش قانون هر که زانو می‌زند     چرخ نوبت را به نام نامی او می‌زند

ز استخوان نیاکان پاک ما این خاک       عجین شده است و مقدّس‌تر از همه چیز است

رسم و ره آزادی یا پیشه نباید کرد       یا آنکه ز جان بازی اندیشه نباید کرد