شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 16790

کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن/ تا همه خلق ببینند نگارستان را

بلای عشق تو بنیاد زهد و بیخ ورع/ چنان بکند که صوفی قلندری آموخت

ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را/ یاقوت چه ارزد بده آن قوت روان را

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت/ بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

دو چشم من همی یاقوت و مروارید از آن بارد / که چون یاقوت لب داریّ و مروارید دندانی

سخن بگوی از آن پسته شکّرافشان شو / که قوت طوطی روحم کلام توست ای دوست

من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم / که آگه از نگه گاه گاه من باشی

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق / بستی نظر ز نرگس سحرآفرین مرا

به تیره‌روزی من چشم روزگار گریست /  ندانم آن مه تابان چه در کمان دارد

 سخنی به مرده برگو که دوباره زنده گردد /  تو که معجزات عیسی همه در کلام داری

نازم سرت ای شمع که شهری زدی آتش /  و اندیشه ز دود دل پروانه نکردی

بود که ساقی لعل تو در دهد جامی  /  مرا که خون جگر می‌خورم ز ساغر دل