شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 25962

یک 

دو

سه

چهار

باده ده آن یارِ قدح باره را / یارِ ترش‌روی شکر‌پاره را

زهی سرچشمه‌ای کز فرّ جوشش / بجوشد هر دمی از عین جان، آب

بنشسته‌ام من بر درت تا بو که برجوشد وفا / باشد که بگشایی دری گویی که برخیز اندرآ

در این سرای بی‌کسی کسی به در نمی‌زند / به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی‌زند

می ده ای ساقی که می به درد عشق‌آمیز را / زنده کن در می‌پرستی سنّت پرویز را

قوم از شراب مست و ز منظور بی‌نصیب / من مست از او چنان‌که نخواهم شراب را

سعدی تو مرغ زیرکی خوبت به دام آورده‌ام / مشکل به دست آرد کسی مانند تو شهباز را

سعدی اگر عاشقی کنیّ و جوانی / عشق محمّد بس است و آل محمد

نه تو گفتی که به جای آرم و گفتم که نیاری: $(--\bigcup \,\bigcup --\bigcup \bigcup -\bigcup -\bigcup \bigcup --\bigcup \bigcup )$

دوش ای پسر مِی خورده‌ای چشمت گواهی می‌دهد:$(-\bigcup ---\bigcup ---\bigcup ---\bigcup -\bigcup -)$

خاک پایش بوسه خواهم داد آبم گو ببر: $(--\bigcup ---\bigcup ---\bigcup ---\bigcup -)$

برو پاس درویش محتاج دار:$(-\bigcup --\bigcup --\bigcup --\bigcup )$