شرکت در آزمون آنلاین فارسی هشتم - درس هشتم : آزادگی

کدام گزینه نمی‌تواند بیتی از «مثنوی لیلی و مجنون نظامی» باشد؟

چو آفتاب مِی و صبح روی ساقی هست چراغ و شمع چه حاجت بُوَد، شبستان را؟

زان یار که او درای جان است بویی برسان که وقت آن است

ای علم تو بیش از آنکه دانند و احسان تو بیش از آنکه خوانند

در شیوة عشق هست چالاک کز هیچ کسی نیایدَش باک

پیام کلی شعر جامی که با بیت زیر آغاز می‌شود، در کدام گزینه دیده می‌شود؟

«خارکش پیری با دلق درشت / پشته‌ای خار همی بُرد به پشت»

گفت من تیغ از پی حق می‌زنم / بنده حقم نه مأمور تنم

خطرهاست در کار شاهان بسی / که با شاه، خویشی ندارد کسی

دلِ آزاد من و گرد تعلق، هیهات / بارها سیل تهی‌دست از این خانه گذشت (هیهات: به دور است)

به نام نیکو گر بمیرم رواست / مرا نام باید که تن مرگ راست

اگر هر کدام از گزینه‌‌ها، دومین بیت یک شعر بلند باشند، قالب کدام، متفاوت است؟

هر چه جز معشوق باشد، پرده‌ی بیگانگی است / بوی یوسف را ز پیراهن شنیدن، مشکل است

از باد صبا دم تو جوید / با خاک زمین غم تو گوید

پیر گفتا که چه عزّت زین به / که نیم بر در تو بالین نه

گفت معشوقی به عاشق کای فتیٰ / تو به غربت دیده‌ای بس شهرها

ابیات کدام گزینه با داستان «آزادگی» کتاب درسی قرابت معنایی دارد؟

«خارکش پیری با دلقِ درشت، لنگ‌لنگان قدمی برمی‌داشت و هر قدم دانهٔ شکری می‌کاشت که نوجوانی به جوانی مغرور گفت: کای پیر خرف‌گشته خموش، عمر در خارکشی باخته‌ای، دولتت چیست؟ عزیزیت کدام؟ پیر گفتا: که چه عزّت زین به که نی‌ام بر درِ تو بالین‌نه! داد با این همه افتادگی‌ام، عزّ آزادی و آزادگی‌ام ...»

چو ما بستیم دیو آز را دست / چه غم گر دیو گردون دست ما بست

چو شد هر گنج را ماری نگه‌دار / نه این گنجینه می‌خواهم، نه آن مار

آنان‌که در بهار به صحرا نمی‌روند / بوی خوش ربیع بر ایشان محرّمست

وان سنگ‌دل که دیده بدوزد ز روی خوب / پندش مده که جهل در او نیک محکمست

شبان آهسته می‌نالم مگر دردم نهان ماند / به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت / من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

پیرمردی خارکش می‌راند خر / خار وی بفتاد وی خارید سر

گر مرا یاری کنی چه بود از آن؟ / من کنم سود و تو را نبود زیان

در کدام گزینه قالب شعری با بقیه متفاوت است؟

شکر گویم که مرا خوار نساخت/ به خسی چون تو گرفتار نساخت

داد با این هم افتادگی‌ام/ عزّ آزادی و آزادگی‌ام

هر شب که روی به جامه‌ی خواب/ کن نیک تأمّل اندر این باب