شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15635

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره‌ی تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه‌ی غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه‌ی هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته‌ی عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

ما کجا و وصال یار کجا / هرچه پرسی ز ما ز هجران پرس

ما آزموده‌ایم در این شهر، بخت خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

 کرد آخر از جهان با مرکب چوبین سفر / آن که می‌شد لشکر عالم بر اسب او سوار

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد / مرا روزی مباد آن دم که بی‌یاد تو بنشینم

عشق دُردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در آن‌جا تا کجا سر برکنم؟

از صحبت ناجنس به کامل نرسد نقص / از تلخی بادام چه پرواست شکر را؟

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست / سخن‌شناس نه‌ای جان من خطا این‌جاست

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن / منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

سرو زد با قامتش لاف دروغ از راستی / مردم صاحب‌نظر داند که قولش باطل است

چه نشینی ای قیامت بنمای سرو قامت / به خلاف سرو بستان که ندارد اعتدالی

به جولان و خرامیدن درآمد سرو بستانی / تو نیز ای سرو روحانی بکن یک بار جولانی

درخت قامت سیمین‌برت مگر طوبی‌ست / که هیچ سرو ندیدم که این بدان ماند