شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 20241

دل من همی داد گفتی گوایی/ که باشد مرا روزی از تو جدایی

در دام فتاده آهویی چند/ محکم شده دست و پای در بند

ز دست دیده و دل هردو فریاد / که هرچه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد / زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

گلت بر نسترن رسمی زد از مشک: $--U---U---U$

ای مه و خور به روی تو محتاج: $--UU-UU-UU-$

وان کو غریب گشت ز خویش آشنای ماست: $-U-U--UU-U-U--$

نقاش ازل بهر چه آراست مرا: $-UU--UU--UU--$

بت خود را بشِکن خوار و ذلیل

تو را هر ساعتی حسنی دگر باد

دزد دلم گشت گرفتار یار

عقیق است گویی به پیروزه اندر

هم‌نشینی با خدا خواهی اگر در عرش رب/ در درون اهل دل جا کن، کمال این است و بس

به فردا می‌دهی هر دم، مرا امید و می‌دانم/ که در شب‌های سودایت، امیدی نیست فردا را

جوابش گفت گفتا دام دارم/ ولی سیمرغ می باید شکارم

مجنون که به دیوانه‌گری شهرۀ شهر است/ در دشت جنون همسفر عاقل ما بود