شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 24104

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق / چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی

دلم گرفت ز سالوس و طبلِ زیر گلیم / به آن‌که بر در میخانه برکشم عَلَمی

دوام عیش و تنعّم نه شیوه عشق است / اگر معاشر مایی بنوش نیش غمی

سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست / جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست / منزل آن مَهِ عاشق‌کش عیّار کجاست

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست / آورد حرز جان ز خط مشک‌بار دوست

ساقیا مِی ده که جز مِی نشکند پرهیز را / تا زمانی کم کنم این زهد رنگ‌آمیز را

کمر کوه کم است از کمر مور اینجا / ناامید از درِ رحمت مشو ای باده‌پرست

سرخ و سیه شقایق هم ضدّ و هم موافق / چون مؤمن و منافق پنهان و آشکارا (استفاده از تشبیه حسی)

سپس یار بد نماز مکن / که بخفته است مار در محراب (شعر پند آموز و ساده)

سپه یک سره نعره برداشتند / سنان ها به ابر اندر افراشتند (استفاده از دو نشانه برای یک متمم)

از شبیخون نسیم صبح ایمن می‌شود / شمع اگر فانوس سازد پردۀ راز مرا (سادگی فکر و کلام)