شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8880

بتی کاو هر دمم دشنام های شکرین بخشد / به از دشنام نبود،گر نبات و انگبین (عسل) بخشد

اگر دهم بوی شکوه بیرون ز رنگ تقریر می چکد خون / مپرس از یاس حال مجنون ، دماغ گفتن خراش دارد

گل بجوشد و گلابش همه خیس عرق شرم / که به یک خندۀ طفلانه چه بود آن همه آزار

چون قصد کمال از غزل آن عارض زیباست / شعر تر چون آب نگوییم چه گوییم

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/ نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

مرد حلوایی نظر کردش به زر/ گفت ای جان پدر! حلوا مخور

سیل ملامت رسید، کوه غم از جا ببرد/ صبح قیامت دمید ، وین شب هجران نرفت

بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید/ روی میمون تو دیدن در دولت بگشاید

آن را که پدر تجربت و فضل نیاموخت / زود است که از کار فلک تجربه گیرد

فضل پدر تو را ندهد نفعی / تو چون که گر خویش نمی‌خاری

تو نیکی بد نباشد نیز فرزند / بود تره به تخم خویش مانند

 خویشتن خویش را رونده گمان بر / هیچ نشسته نه، نیز خفته مبر ظن