شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 24461

رباعی

قطعه

مثنوی

دوبیتی

خ__دای راست مسلّم ب__زرگ_واری و حلم                                  ک__ه ج_رم بیند و ن_ان ب_رقرار می‌دارد

ی_ک_ی را ز م__اه ان___در آری ب___ه چ_اه                               ی_ک_ی را ز چ__اه ان__در آری ب_ه م__اه

ب___رآورده م__ردم ز ب__ی_رون خ__روش                               ت__و ب__ا ب_ن_ده در پ_رده و پ_رده‌پوش

وص_ف ح_ق، ح_ق ب_ه خ_ود تواند گفت                                ای_ن گ_ه__ر را خ__رد ن_دان_د سُف__ت

[خردمند] هرکار که مانند آن بر خویشتن نپسندد در حقّ دیگران روا ندارد، که لاشک هر کرداری را پاداشی است و چون مهلت برسید و وقت فراز آمد، هر آینه دیدنی باشد.

گفت: تو را غمناک می‌بینم. گفت: چگونه غمناک نباشم، که مادت معیشت من آن بود که هر روز یگان دوگان ماهی می‌گرفتمی.

من غرض خویش تا این غایت بر تو پوشیده داشتم و عاقل را اشارتی کفایت باشد.

بباید دانست که ایزد تعالی هرکار را سببی نهاده است و هر سبب را علتی.