شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19612

چو خشنود داری جهان را به داد/توانگر بمانی و از داد شاد

همه داد کن تو به گیتی درون/که از داد هرگز نشد کس نگون

به داد و دهش کوش و نیکی سگال/ولی را بپرور عدو را بمال

اگتر دادگر چند بی‌کس بود/ورا راستی پاسبان بس بود

خرقه رهن خانه‌ی خمّار دارد پیر ما / ای همه رندان مرید پیر ساغرگیر ما

سرو را باشد سماع از ناله دلسوز مرغ / مرغ را باشد صداع از ناله‌ی شبگیر ما

داوری پیش که شاید برد اگر بی‌موجبی / خون درویشان بی‌طاقت بریزد میر ما

هم مگر لطف تو گردد عذرخواه بندگان / ورنه معلوم است کز حد می‌رود تقصیر ما 

اگر (غیاث _ قیاس) کنم من ز دجله تا جیحون / ز لشکر تو همی نگسلد نفر ز نفر

تو از ما (فارق _ فارغ) و ما با تو همراه / ز ما فریاد می‌آید تو خاموش

 امشب بنشینم چون آن مه بگرفت / تا روز همی‌زنیم (طاس _‌ تاس) و لب طشت

چندین چه غمزه می‌زنی از بهر کشتنم / صید تو زنده نیست مکن رنجه (شست _ شصت) را