شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 32028

از آغاز شعر فارسی تا قرن ششم

از قرن دهم تا قرن سیزدهم

از قرن ششم تا قرن دهم

از آغاز شعر فارسی تا قرن سیزدهم

معنی بهشت جای اهل ثواب است و معنی دوزخ جای اهل عقاب است و خدای تعالی مر بهشت را چند جا یاد کرد به جنّت و دوزخ را «نار» خواند.

خدای عزّوجل ملک زمین به آدم داد و دربانی و خازنی بهشت به رضوان داد.

چون قابیل، هابیل را بکشت، بترسید که پدرش بیند. او را به پشت برگرفت و همی برد و گرد جهان همی‌گردانید و ندانست که او را چگونه پنهان کند.

پیش از قباد در جهان خراج نبود، مگر ده یک و پنج یک و چهار یک، و جایی بود که بیست یک گرفتندی؛ به مقدار آبادانی و نزدیکی و دوری آب.

گفت: همه جامه‌های شاهانه خویش بیرون کن و مرا ده و خود با یاران برنشین و برو و مرا با این لشگر بگذار.

خیمه مسلمانی ملک است و ستون پادشاه و طناب و میخ‌ها رعیّت، پس چون نگاه کرده آید، اصل ستون است.

پس چون روز پنجم بود نامه‌ای آمد از جانب پارس که در آتشکده آتش بمرد و مدّت هزار سال گذشته بود تا آن آتش نمرده بود.

نوروز نخستین روز است از فروردین ماه و از این جهت روز نو نام کردند زیرا که پیشانی سال نو است.

قافیه و ردیف ساده است.

شعر در قالب غزل است.

در توصیف پدیده‌ها از تشبیه حسی بهره گرفته شده است.

لغات عربی، کم استفاده شده است.