شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13801

تا سر زلف تو در دست نسیم افتاده است / دل سودازده از غصّه دو نیم افتاده است

‌چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است / لیکن این هست که این نسخه سقیم افتاده است

سایه‌ی قدّ تو بر قالبم ای عیسی‌دم / عکس روحیست که بر عظم رمیم افتاده است

همچو گرد این تن خاکی نتواند برخواست / از سر کوی تو زان رو که عظیم افتاده است

صاعقه‌ای که دل شب را روشن می‌کند، اتاقی را نیز نمایان می‌کند که پیرمردی سفیدمو در آن چشمانی باز دارد.

پیرمرد همین طور که دارد به جهان و خالق آن می‌اندیشد، پنجره را باز می‌کند و به آسمان شب خیره می‌شود. 

پیرمرد انگار دل گرفته‌ای دارد، می‌بیند که عمرش رو به پایان است، هر چند دارایی‌هایی دارد که به آن‌ها ببالد.

آن پیرمرد منم، منم که عمر خود را به تباهی نگذرانده‌ام، دارایی‌هایی مایه‌ی غرور دارم و می‌دانم بیهوده نزیسته‌ام.

یکی

دو تا

سه تا

چهار تا