شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس هفتم : باران محبّت | آزمون شماره 2543

وگر به خنده درآیی چه جای مرحم ریش/که ممکن است که در جسم مرده جان آری

ز چشم مست تو واجب کند که هشیاران/حذر کنند ولی تاختن نهان آری

ز حسن روی تو بر دین خلق می ترسم/که بدعتی که نبوده است در جهان آری

اگر به تحفه جانان هزار جان آری/محقر است نشاید که بر زبان آری

تا نباشی همچو ابلیس اعوری/نیم بیند نیم نی چون ابتری 

ابلیس قادر است ولیکن به خلق در/جز بر دروغ و حیله گری نیست قدرتش 

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز/دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد  

کس را به مثل سوی شما بار ندادم /گفتم که برآئید نکونام و نکوکار 

ابلیس گرد قالب آدم بسی طواف کرد و چیزی بازنیافت.

اگر به طوع و رقبت نیاید به اکراه بیاور.

هر چند در آدم تفحّص می‌کردند نمی‌دانستند.

آن گوهر محبّت بود که در صدف امانت معرفت تعبیه کردند.