شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 12516

در دوره ناصرالدین شاه با رفت و آمد ایرانیان به اروپا، نمایشنامه‌نویسی در ایران رواج یافت. اولین کسی که در ایران به نوشتن نمایشنامه فارسی پرداخت، سه نمایشنامه کوتاه تألیف کرد.

از رمان‌نویسان این دوره می‌توان به میرزاآقا تبریزی با رمان «شمس و طغرا» و میرزا حسن‌خان بدیع با دو اثر «شمس‌الدین و قمر» و «داستان باستان» اشاره کرد.

در عصر مشروطه بیش‌ترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود که یکی از دلایل آن، وجود نوعی باستان‌گرایی و روحیه کاوشگرانه در شناخت هویت گذشته میان آن‌ها بود.

از عوامل مؤثر بر رشد آگاهی و تحوّل اندیشه ایرانیان در سال‌های قبل از مشروطه، فنّ ترجمه بود و ترجمه آثار اروپایی با ایجاد چاپخانه در زمان فتحعلی شاه آغاز شد.

شاعران خود را وقف مردم کردند و به محتوا توجه بیش‌تری نمودند.

شاعران توانستند زبان شعر را از حالت سستی اواخر سبک هندی نجات دهند.

زبان، تخیل و اندیشه در شعر این زمان، تکرار شنیده‌ها بود.

سبک ساده و عامیانه نثر در داستان‌های نویسندگان این دوره رواج یافت.

از پیشگامان نثر جدید فارسی است و شعر هم می سرود.

مجموعۀ نوشته های ادبی او با عنوان «چرند و پرند» در روزنامۀ صور اسرافیل منتشر می شد.

در استانبول، روزنامۀ سروش را منتشرکرده است.

«لغت نامه»- که مفصل ترین کتاب لغت فارسی محسوب می شود- و «امثال و حکم» از مهم ترین آثار او هستند.

جنگ ننگ است در شریعت من/ جز پی پاس دین و حفظ وطن

غلغلی انداختی در شهر تهران ای قلم/ خوش حمایت می‌کنی از شرع قرآن ای قلم

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید/ قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

داد معشوقه به عاشق پیغام/ که کند مادر تو با من جنگ