شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 14913

بزرگان گفته‌اند: دولت نه به کوشیدن است، چاره کم‌جوشیدن است.

تنی چند از روندگان، متفق سیاحت بودند و شریک رنج و راحت.

محبت را غایت نیست؛ از بهر آنکه محبوب را نهایت نیست.

الهی! ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی.

هرکه مرا بیند به‌حقیقت داند که از شما کلان‌ترم

مهرورزی تو بر گل کار راستان و پاکان است اما زیبایی محبوب تو چند روزی بیش نیست

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیت آغاز کرده

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان را خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح

آب حیات او ببین، هیچ مترس از اجل / در دو در رضای او هیچ ملرز از قضا

سجده کنی به پیش او، عزت مسجدت دهد / ای که تو خوار گشته‌ای زیر قدم چو بوریا

بیار زان می گلرنگ مشک‌بو جامی / شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگرچه مست و خرابم تو نیز لطفی کن / نظر بر این دل سرگشته‌ی خراب انداز

عشق امر کل ما رقعه‌ای او قلزم و ما جرعه‌ای / او صد دلیل آورده و ما کرده استدلال‌ها

هر دم رسولی می‌رسد جان را گریبان می‌کشد / بر دل خیالی می‌رود یعنی به اصل خود بیا

ای سروران را تو سند بشمار ما را زان عدد / دانی سران را هم بود اندر تبع دنبال‌ها

افلاک از تو سرنگون خاک از تو چون دریای خون / ماهت نخوانم ای فزون از ماه‌ها و سال‌ها