شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 14189

می باش طبیب عیسوی هش / اما نه طبیب آدمی کش

همی تا جهانست و این چرخ اخضر / بگردد همی گرد این گوی اغبر 

دوست می دارم من این نالیدن دلسوز را / تا به هر نوعی که باشد بگذرانم این روز را

موی می بشکافت مرد معنوی / در کرامات و مقامات قوی

دعوی درست نیست گر از دست نازنین / چون شربت شکر نخوری زهر ناب را (تحمل سختی‌های عشق)

زهد پیدا کفر پنهان بود چندین روزگار / پرده از سر برگرفتیم آن همه تزویر را (نفی ریا)

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم / ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را (ستایش اسارت در عشق)

گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار / ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را (تأکید بر عدم رازداری در عشق)

همی‌رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن / وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا

چراغ است مر تیره شب را بسیچ / به بد تا توانی تو هرگز مپیچ

بهار از عارض خوبش همانا نسبتی دارد / که ایدون دلگشا و دلپذیر و دلستان باشد

ای مه ز اجلالت خجل عشقت ز خون ما بحل / چون دیدمت می‌گفت دل جاء القضا جاء القضا