شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20953

همی رفت و سهراب با او به هم               بیامد به درگاهِ دژ، گژدهم (ماضی استمراری _ ماضی ساده)

شود کوه آهن چو دریای آب                    اگر بشنود نام افراسیاب (مضارع اخباری _ مضارع التزامی)

نبینی که درویش بی دستگاه                    به حسرت کند در توانگر نگاه (مضارع اخباری _ مضارع اخباری)

پیاده مرا زان فرستاد، طوس                  که تا اسب بستانم از اشکبوس (ماضی ساده _ ماضی ساده)

چو خشنود داری جهان را به داد                                                       توانگر بمانی و از داد شاد

همه داد کن تو به گیتی درون                                                   که از داد هرگز نشد کس نگون

به داد و دهش کوش و نیکی سگال                                             ولی را بپرور عدو را بمال

اگر دادگر چند بی‌کس بود                                                       ورا راستی پاسبان بس بود

چو بر زین بپیچید گردآفرید / یکی تیغ تیز از میان برکشید

فلک در شگفتی ز عزم شماست  / ملک، آفرین‌گوی رزم شماست

بپوشید درع سواران جنگ / نبود اندر آن کار جای درنگ

در باره بگشاد گردآفرید / تنِ خسته و بسته بر دژ کشید

گوش تا تشنه گفتار نباشد چو صدف                                مفشان قطره خود همچو رگ ابر بهار

سخن که تیغ زبان ها ازوست جوهر دار                               خسی است در قدح خوشگوار خاموشی

سست در گفتار مانند گنهکاران مباش                            سعی کن چون بی گناهان بر سخن باشی سوار

سخن گفته دگر باز نیاد به دهن                           اول اندیشه کند مرد که عاقل باشد