شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8595

در صدای کوه افتد بانگ من چون بشنوی / جفت گردد بانگ کُه با نعره و هیهای من (نهاد _ مضاف‌ٌالیه)

گر بخواهی که بَری بهره ز فرهنگ وجود / از همه عالم فارغ شو و زی او پرواز (مفعول _ صفت)

مطرب مهتاب‌رو، آن‌چه شنیدی بگو / ما همگان محرمیم، آن چه بدیدی بگو (بدل _ مسند)

نه که چون لعل شکربار تو نبود شکری / که به هنگام سخن چون تو شکرخایی نیست (متمم _ مسند)

 صیّاد پیش آمد و جال باز کشید و حبّه بیانداخت و در کمین بنشست.

 زبرا با دهای تمام و خِرد بسیار از جهت گریزگاه روز حادثه صد سوراخ ساخته و تیمار آن فراخور حکمت و حسب مصلحت بداشته.

 چون ایشان حقوقِ مرا به طاعت و مناصحت بگذاردند و به معونت و مظاهرتِ ایشان از دستِ صیّاد بجستم، مرا نیز از عهده لوازمِ ریاست بیرون باید آمد.

 صیاد گراذان به تگ ایستاد. کبوتران اضطرابی می‌کردند. مُطَوَّقه گفت: جایِ مجادله نیست؛ چُنان باید که همگنان استخلاصِ یاران را مهم‌تر از تخلّصِ خود شناسند.  

بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلب / از تنگنای جسم برون آ، هوا طلب

ز پشت پا که بر این خاکدان زدم صائب / به یک نفس چو مسیح، آسمان‎‌رکاب شدم

هر که غالب گشت بر نفس و هوا / اوست بی‌شک طالب راه خدا

ای بسا، کز آتش سودای آن مشکین نفس / دود پیچاپیچ من زین آبگون چنبر گذشت