شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 7333

خدایت ثنا گفت و تبجيل کرد / زمین‌‌بوس تو قدر جبریل کرد 

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن / گر تیغ بارد گو ببارد جان سپر کن 

باید به مژگان رُفت گرد از طور سینین / باید به سینه رفت زین‌‌جا تا فلسطین 

حكمش جلودار است بر هامون بتازید / هامون اگر دریا شود از خون بتازید

باده‌خواران به نیم‌جو نخرند / این دو قرص درست گردون را

ای که به هنگام درد راحت جانی مرا / وی که به تلخی فقر گنج روانی مرا

یار مرا عارض و عذار نه این بود / باغ مرا نخل و برگ و بار نه این بود

گهی قماش درید و گهی به کوه دوید / گهی ز زهر چشید و گهی گزید جفا

چشم دل باز کن که جان بینی / آن‌چه نادیدنی است آن بینی

دانه پنهان کن به کلّی دام شو / غنچه پنهان کن گیاه بام شو

ز دست دیده و دل هر دو فریاد / که هرچه دیده بیند دل کند یاد

بت خود را بشکن خوار و ذلیل / نامور شو به فتوّت چو خلیل

ببینی تو فردا سنان مرا / همان گردکرده عنان مرا

یکی لشکر آمد ز پهلو به دشت / که از گرد ایشان هوا تیره گشت

با همه چون خاک زمین پست باش / وز همه چون باد تهیدست باش

کمند تو بر شیر بند افگند / سنان تو کوهی ز بن برکند