شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2

در چند بیت آرایه جناس به کار رفته است؟

الف) دی تازه گلی ز گلشن آورد نسیم / کز نکهت آن مشام جان یافت شمیم

ب) عقل کل بودی از ادراک معانی زان رو / نتواند که تعقل کند ادراک تو را

ج) رخ و زلف تو بس باشد ز بهر حجت و برهان / اگر دعوی کند وقتی کسی دور تسلسل را

د) داری تو جای آنکه نشاند بجای جام / در تابخانۀ تو فلک آفتاب را

ه) از سه فرسنگ شد درونم خون / چون توانم هزار رفتن چون

پنج

چهار

سه

دو

در کدام گزینه معنی دو واژه نادرست آمده است؟

غایی ( نهایی )، ردا ( لباس بلند )، اکتفا ( بسنده کردن )

لگام ( دهنه‌ی اسب )،برین ( بالایین )، حماسه ( دلیری )

تمایز ( فرق گذاشتن )، راهب ( عابد زرتشتی )، مرحمت ( مهربان )

تاکستان ( باغ انگور )، نیلگون ( آبی سیر )، مائده ( طعام )

در کدام گزینه عبارت با بیت، قرابت مفهومی ندارند؟

ابلیس را چون در دل آدم بار ندادند، مردود همه جهان گشت.
اهرمن از سجده انسان خاکی سر کشید/ زان‌که بود از شعله‌های عشق پنهان بی‌خبر

«انّا عرضنا الامانه علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها واشفقن منها و حملها الانسان ...»
عرش آن بار گران‌سنگ که از دوش انداخت/ خاک بی‌باک، دلیر آمد و بر دوش گرفت

شما چه دانید که ما را با این مشتی خاک چه کارها از ازل تا ابد در پیش است؟ معذورید که شما را سر و کار با عشق نبوده است.
جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت / عین آتش شد از این غیرت و بر آرم زد

پس، از ابر کرم، باران محبّت بر خاک آدم بارید و خاک را گل کرد و به ید قدرت در گِل از گِل دل کرد.
خاک دل آن روز که می‌بیختند/ شبنمی از عشق بر او ریختند

مفهوم عبارت «هر عصب و فکر به منبع بی‌شائبه ایمان وصل بود که خوب و بد را به‌عنوان مشیّت الهی می‌پذیرفت.» با کدام بیت قرابت معنایی ندارد؟

نیست در بست و گشاد خویش ما را اختیار / بهله [دستکش شکاری] دست قضا سرپنجه تدبیر ماست

در مُلک بی‌زوال رضا انقلاب نیست / «صائب» یکی است فصل خزان و بهار ما

تیغ اگر بر سر خوری رضامندی مباز / با بلاها تازه رو چون عکس در خوناب باش

بگذر از هر دو جهان گر سر وحدت داری / دامن کفر رها کن گرت ایمان باید

کدام بیت با سایر ابیات، تضاد مفهومی دارد؟

من اگر خارم و گر گل، چمنآرایی هست / که از آن دست که او می‌کشدم می‌رویم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور / در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

خنده و گریه‌ی عشّاق ز جایی دگر است / می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم (می‌نالم)

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی / چنان‌که پرورشم می‌دهند می‌رویم