شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16582

به گیسوی تو خوردم دوش سوگند / که من از پای تو سر برنگیرم 

غم گیتی گر از پایم درآرد / به‌جز ساغر که باشد دستگیرم 

به تیغم گر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زند منّت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر / که پیش دست و بازویت بمیرم 

از هر کران بانگ رحیل آید به گوشم / بانگ از جرس برخاست وای من خموشم 

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن / گر تیغ بارد ، گو ببارد ، جان سپر کن 

وادی‌ پر از فرعونیان و قبطیان است / موسی جلودار است و نیل اندر میان است

جانان من برخیز و بشنو بانگ چاووش / آنَک امام ما عَلم بگرفته بر دوش

دلم مرید مرادست و دیده رهبر دل / سرم فدای خیال و خیال در سرِ دل

ای دلِ من بسته در آن زنجیر سمن‌سا دل / کرده مرا در غم عشقت بی سر و پا دل

چون دل ما بر نگرفت از لعل لبت کامی / ای بت مهوش تو چرا برداشتی از ما دل

چند زنی طعنه که خواجو در غم عشق افتاد / چون دلم افکند درین آتش چه کنم با دل

مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما / کانجا هزار نافه مشکین به نیم جو (تشبیه _ استعاره)

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم / قد برافراز که از سرو کنی آزادم (مجاز _ تشبیه)

سرکشی گردن فرازم لعبتی نوشین لبم / کوکبی عالم فروزم شاهدی مه منظرم (کنایه _ مجاز)

یا رب چه شاهدی تو کز غیرت محبت / بیگانه کردی از هم یاران آشنا را (کنایه _ تشبیه)