شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18160

مرا مادرم نام، مرگ تو کرد / زمانه مرا پتک ترگ تو کرد (مفعول – نهاد)

ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست / در حضرت کریم تمنا چه حاجت است؟ (مضاف‌الیه – نهاد)

نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت / متحیرم چه نامم، شه ملک لافتی را (مسند – مفعول)

ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن / تأثیر اختران شما نیز بگذرد (مسند – مضاف‌الیه)

جویبار مُلک را آب روان شمشیر توست / تو درخت عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن

ظلمی که از غم تو گذشت است بر سرم / رخ باز کن، که آن همه عدل است و داد رفت

دور فلکی یک سره بر منهج (راه) عدل است / خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل

مُلک یکی خانه‌ای است بنیادش عدل / خانه نپاید اگر نباشد بنیاد

پیش ازین پروانه می‌گردید اگر بر گرد شمع                                  شمع می‌گردد کنون بر گرد سر پروانه را

بر دم شمشیرم از باریک‌بینی‌های عقل                                       ای خوش آن رهرو که در راه طلب بی رهنماست

بیکاری و توکل دور است از مروّت                                           بر دوش خلق مفکن زنهار بار خود را

صائب چو موج از خطر بحر ایمن است                                  هر کس عنان به دست توکل سپرده است