شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19747

شهری به گفت وگوی تو در تنگنای شوق/ شب روز می کنند و تو در خواب صبحگاه

دست در حلقۀ آن زلف دو تا نتوان کرد/ تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم / که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

در گلشن جمال تو روی تو آن گل است / کز عکس خود چو لاله کند هر گیاه را

فتنة صد انجمن، آشوب صد هنگامه‌ایم                          گر به ظاهر چون شراب کهنه خاموشیم‌ ما

گر به ظاهر چشم ما خشک است چون جام تهی               گریة مستانة ما همچو مینا در گلوست

بستن لب بر در روزی کند کار کلید                                 کوزه از خُم پر شراب ناب می آید برون   

داغ پنهانم نمی بینند و مهر سر به مهر                          آن په بر اجزای ظاهر دیده اند آن گفته اند

الهی دوستدار از زبان خاموش است و گاه جان در سر دوستی کرد، که غرق‌شده آب نبیند.

ای رحمت تو دستگیر ما و ای کرم تو عذرپذیر ما، ای مجیب هر خواننده و ای قریب هر داننده.

الهی نظر خود بر ما مدام کن و ما را بر داشته خود نام کن و به وقت رفتن بر جان ما سلام کن.

کدام خرد صفت تو را برتابد، کدام شکر با نیکویی تو برابر آید، کدام بنده به عبادت تو رسد؟