شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15918

هفت

شش

پنج

شش

جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد / از سر راه عدم رقص‌کنان باز آمد

صبح اقبال من از کوه امل سر بر زد / بخت بیدار من از خواب گران باز آمد

من در شب سودای او، دل خوش به فردا می‌کنم / لیکن شب سودای او ترسم که بی‌فردا بود

گرچه سخن راندم بلند، از وصف قدّش قاصرم / هر چیز کاید در نظر، قدش از آن بالا بود

یکی

دو تا

سه تا

چهار تا

زرش داد و اسب و قبا پوستین / چه نیکو بود مهر در وقت کین$\leftarrow $ متمّم

خورش ده به گنجشک و کبک و حَمام (=کبوتر) / که یک روزت افتد همایی به دام$\leftarrow $ مضاف‌الیه

مرا بار لطفش دوتا کرد پشت / به شمشیر احسان و فضلم بکشت$\leftarrow $ مفعول

قضا را چنان اتّفاق اوفتاد / که بازم گذر بر عراق اوفتاد$\leftarrow $ مضاف‌الیه

سر به خاک آورد امروز آن که افسر داشت دی           تن به دوزخ برد امسال آن‌که گردن بود پار

تا گشودم دیدة روشن در این ظلمت‌سرا        خرج اشک و آه شد جسم نزارم همچو شمع

عمر شیرازة گل‌های چمن ده روزه است                     خرّم آن گل که پریشان نشود دفتر او

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع           لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست