شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19908

به خوبی خوب‌رویان را اگر وصفی کند شاعر / تو آن داری به‌جز خوبی که نتوان وصف کرد آن را              

چو بیند روی تو کافر شود اسلام دین او / چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را

به عهد حسن تو پیدا نمی‌آیند نیکویان / ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را

وصال تو به شب کس را میسّر چون شود هرگز / که تو چون روز گردانی به روی خود شبستان را

کردم طلب و نیافتم اهل / اکنون قدم از طلب کشیدم

ز خود برآ، دل بیدار اگر طمع داری / که چشم‌بسته بود تا شرار در سنگ است

یک گام به کام دل خودکامه نهادم        / سرگشته همه عمر در آن گام بماندم

کی تواند زد قدم با کاروان / ناتوانی کاندرین منزل بماند

زندگی را مغتنم می‌داشتم غافل از این                                       کز نفس تیغ دو دم در دست این جلّاد بود

صورت این انجمن گر محو شد پروا که راست؟                                       خامه نقّاش ما نقش دگر خواهد نمود

اتّفاق است آن که هر دشوار آسان می‌کند                                       ورنه از تدبیر یک ناخن گره نتوان گشود

عالم مطلق سراپایش مقیّد بوده است                                       حسن در هر جا نمایان شد همین آیینه بود

حسن از آن پایه گذشته است که در وصف من آید                                                                          مگر او پرده براندازد و خود رخ بنماید

رهین عهد لبی دلکشم که تا لب کوثر                                                                                                 لب پیاله نبوسم می دو ساله بنوشم

چشم زلیخا گر این جمال ببیند                                                                                                           یوسف خود را دهد به درهم معدود

آرش نه‌ای ای ترک تو زه سست کن از تیر                                                                                        بر ساعد سیمین نسزد سخت کمانی