تا چند زند نرگس مستت تیرم / فرصت ندهد دست که دستت گیرم

هر تیر ستم که از کمان جست / اول دل من به امتحان خست

شد پشیمان خواجه از گفت خبر / گفت: رفتم در هلاک جانور

سرما که به دی مه‌اَت عنا آرد بار / نوری شمر ار خود از هوا بارد نار

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست / سخن شناس نه‌ای جان من خطا اینجاست

صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم / به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم / که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو / زینت و تاج نگین از گوهر والای تو

با خار بودی هم‌نشین چون عقل با جایی قرین / بر آسمان رو از زمین منزل به منزل تا لقا

دُرج عطا شد پدید غُره دریا رسید / صبح سعادت دمید صبح چه نور خداست

هر دم به خاکی منزلم هر دم غباری حاصلم / ای خاک بر فرق دلم آخر غبار کیست این؟

جان را چه سود گر دل از این باغ شد جدا؟ / بلبل بنال گر گل از این خار شد جدا

شامگاهان که رؤیت دریا / نقش در نقش می‌نهفت کبود / داستانی نه تازه کرد به کار / رشته‌ای بست و رشته‌ای بگشود / رشته‌های دگر بر آب ببرد

اندر آن جایگه که فندق پیر / سایه در سایه بر زمین گسترد / چون بماند آب جوی از رفتار / شاخه‌ای خشک کرد و برگی زرد / آمدش باد و با شتاب ببرد

همچنین در گشاد و شمع افروخت / آن نگارین چربدست استاد / گوشمالی به چنگ داد و نشست / پس چراغی نهاد بر دم باد / هرچه از ما به یک عتاب ببرد

داستانی نه تازه کرد، آری / آن ز یغمای ما به ره شادان / رفت و دیگر نه بر قفاش نگاه / از خرابی ماش آبادان / دلی از ما ولی خراب ببرد