مفعول،نهاد،نهاد،مفعول 

مفعول،منادا؛نهاد،مفعول

مضاف الیه،نهاد،متمم،نهاد

مفعول،منادا،نهاد،متمم

بر نمی‌گردد به گلشن شبنم از آغوش مهر / هرکه صائب محو آن شیرین شمایل مانده ماند

چو بلبل زان نکردم باز میلِ گلشن کویت / که چون رفتم به زاغان دادی ای گل آشیانم را

بر شاخ وجود بنده مرغی است / منسوب به آشیانه تو

از راهِ نظر مرغِ دلم گشت هواگیر / ای دیده نگه کن که به دام که در افتاد

عشقبازی کار بازی نیست ای دل سر بباز / زان که گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس

مرا صائب به فکر کار عشق انداخت بیکاری / عجب کاری برای مردم بیکار پیدا شد

اگرچه عشق بود کار مردم بیکار / به غیر عشق توجه به هیچ کار مکن

کار بیکاری است کار عاشقان / عشق او بیکار کی ماند مرا

 زشت باید دید و انگارید خوب / زهر باید خورد و انگارید قند

عشق را خواهی که تا پایان بری / بس که بپسندید باید ناپسند

گهی ز ظلم نهد در ره ضلال قدم / گهی ز فسق زند در طریق خذلان گام

چمن حکایت اردیبهشت می‌گوید / نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

جنون من شد از زخم زبان ناصحان افزون / نه آن دریای پرشورم که بتوان کرد خس پوشم

هرچند ملامت که کند عقل ز عشقت / عاشق نرود از سر کویت به ملامت

مرگ اهل سوز باشد حرف سرد ناصحان / شمع را تیغ است «بیدل» جنبش دامان صبح

دل مرا ز غم عشق سرزنش مکنید / که دل به سرزنش از عشق وا نمی‌گردد