مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن 

مستفعلن فعولن مستفعلن فعولن

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن

مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن 

دلا زین تنگ زندان‌ها رهی داری به میدانها / مگر خفته است پای تو، تو پنداری نداری پا (مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن)

یاد داری که ز مستی با خرد استیزه بستی / چون کلیدش را شکستی از که باشد فتح بابت (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن)

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود / از گوشهای برون آی، ای کوکب هدایت (مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن)

من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او / وز سخنان نرم او آب شوند سنگ‌ها (مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن)

عشق چو بگشاد رخت سبز شود هر درخت / برگ جوان بردمد هر نفس از شاخ پیر 

ای که به زنبیل تو هیچ کسی نان نریخت / در بن زنبیل خود هم بطلب ای فقیر 

عمر که بی عشق رفت هیچ حسابش مگیر / آب حیات است عشق در دل و جانش پذیر

بر خوانِ شیران یک شبی بوزینهای همراه شد / استیزه رو گر نیستی او از کجا شیر از کجا 

در آب فکن ساقی بط ‌زاده‌ آبی را / بشتاب و شتاب اولی مستان شبابی را

هم ‌بزن بر ساقیان آن درد دردانگیز را / هم بخور با صوفیان پالوده‌‌ای بی‌دود را

تو گویی گرفتار هجرم مگر / که واصل تویی هجر گیرا تویی

ز فلک فتاد طشتم، به محیط غرقه گشتم / به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد

من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا / من از کجا غم باران و ناودان ز کجا

آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار م_را / می‌نکند محرم جان محرم اسرار مرا

هین ک___ه من____م بر در در برگش____ا / بس__تن در  نیس__ت  نش___ان رض__ا

داد مرا روزگ___ار مال__ش دس__ت جفا / با که توانم نمود نال__ش از این بی‌وفا