راه را برای رسیدن به حقیقت بندگی و توحید عبادی هموار می‌سازد.

انسان را از امدادهای غیبی بهره‌مند می‌سازد و طریقه‌ی عبادت را آموزش می‌دهد.

موجب تقویت حق‌پذیری و پیروی از عقل به جای پیروی از هوی و هوس می‌شود.

 محبت خداوند را در قلب تقویت می‌کند، غفلت را کنار می‌زند و حضور خدا را تقویت می‌کند.

ترجیح دادن اوامر الهی بر فرمان‌های هوای نفس و قدرت‌های مادی- «لا تتَّخذوا عَدُوّی وَ عَدُوَّکُم أولیاءَ تُلقونَ الیهِم بالمَوَدَّةِ»

ترجیح دادن اوامر الهی بر فرمان‌های هوای نفس و قدرت‌های مادی- «فَاِن اَصابَهُ خَیرٌ اطمانَّ بهِ وَ اِن اَصابَتهُ فِتنَةٌ انقَلَبَ عَلی وَجهِهِ»

تسلیم بودن در برابر امیال نفسانی و فرمان‌پذیری از طاغوت- «فَاِن اَصابَهُ خَیرٌ اطمانَّ بهِ وَ اِن اَصابَتهُ فِتنَةٌ انقَلَبَ عَلی وَجهِهِ»

تسلیم بودن در برابر امیال نفسانی و فرمان‌پذیری از طاغوت- «لا تتَّخذوا عَدُوّی وَ عَدُوَّکُم أولیاءَ تُلقونَ الیهِم بالمَوَدَّةِ»

خداوند نسبت به آیندة غیرقابل اعتماد زندگی دینی به مردم هشدار داده است.

بنا نهادن زندگی به دور از احکام الهی مرهون سقوط در آتش دوزخ می‌باشد.

خداوند بناکنندگان زندگی بر لبة پرتگاه را ظالمان به نفس خویش می‌نامد.

اساس زندگی مؤمنان مبتنی بر شک و تزلزل و پایه‌های سست و لرزان است.