جانور انرژی خود را برای انجام فعالیت‌های ضروری ذخیره می‌کند.

پاسخ به همه محرک‌های محیطی، نیازمند صرف انرژی است.

جوجه‌ها با آرام ماندن و پایین آوردن سر به این محرک پاسخ می‌دهند.

به دلیل تغییر رفتار ناشی از تجربه، جانور برای حفظ انرژی به این محرک پاسخی نمی‌دهد.

جوجه‌های اغلب پرندگان، برای تأمین غذای خودشان به والدین متکی نیستند.

جوجه‌ها بلافاصله پس از بیرون آمدن از تخم، رفتار نوک‌زدن به منقار پرندۀ والد را یاد می‌گیرند.

در پی نوک‌زدن جوجۀ کاکایی به منقار والد، پرنده همۀ غذای خورده‌شده را برمی‌گرداند.

رفتار جوجه‌های به دنیا آمده در طول زمان ثابت بوده و دچار تغییرات چندانی نمی‌شود.

رفتار جمع‌آوری چوب به منظور ایجاد لانه توسط پرنده‌های قمری، همانند

بیرون انداختن پوستۀ تخم به بیرون از لانه توسط پرندۀ کاکایی، برخلاف

عدم انقباض بازوهای شقایق دریایی هنگام حرکت مداوم آب، همانند

خودداری از خوردن مجدد پروانۀ مونارک توسط زاغ کبود، برخلاف

(۱)- جوجه‌ها نخستین جسم متحرکی که ببینند، دنبال کرده و آن را مادر خود می‌دانند.

(۱)- جانور بین رفتار خود با پاداشی که دریافت می‌کند، ارتباط برقرار کرده‌ است.

(۲)- رفتارهایی که اساس ژنی دارند و وابسته به بیان ژن هستند، انجام می‌شوند. 

(۲)- جوجه‌ها با مشاهدۀ افتادن برگ‌ها، سر خود را پایین آورده و پایین می‌مانند.