کدام گزاره‌های زیر به تفکر صحیح در مورد نوع رابطة اختیار انسان‌ با ارادة الهی اشاره دارد؟ الف) مشارکت عناصر جهت اثرگذاری در پدیده‌ها ب) اتخاذ علّت بودن از عامل مافوق ج) در یک ردیف بودن عوامل مؤثر در کارها د) اثرگذاری یک عامل در عامل وابستة دیگر

شناخت تقدیرها و قضاهای متناسب با آن، چه نتیجه‌ای برای انسان دارد و دلیل اینکه انسان نمی‌تواند از اختیار خود فرار کند، چیست؟

هر یک از آیات زیر به ترتیب به کدام‌یک از شواهد وجود اختیار در انسان اشاره می‌کند؟ (فَمَن اَبصَرَ فَلِنَفسِهِ وَ مَن عَمِیَ فَعَلَیها( (ذلکِ بِما قَدَّمت اَیدیکُم وَ اَنَّ اللهَ لَیس بِظَلّامٍ لِلعَبیدِ( (اِنّا هدیناه السَّبیلَ اِمّا شاکِراً وَ اِمّا کَفوراً(

تفکّر مطرح شده در بیت: «گفت: از باغ خدا بندة خدا / می‌خورد خرما که حق کردش عطا»، از کدام جمله برداشت می‌شود؟

وقتی می‌گوییم قدر و قضای الهی بر جهان خلقت حاکم است، در اصل به چه چیزی معتقد هستیم؟