فرصت به دوش عبرت بسته است محمل رنگ / کس زین بهار حیرت برگل نظر ندارد 

در عالم من و ما افسرده گیر فطرت / تا دود پرفشان است آتش شرر ندارد 

غواصی تأمّل بی مزد  معنی ای نیست / گر ما نفس ندزدیم دریا گهر ندارد 

نیرنگ کعبه و دیر محمل کش هوس چند / زآن جا که مسکن اوست او هم خبر ندارد 

صورت من، همه او شد، صفت او همه من / لاجرم، کس من و من نشنود اندر سخنم

چهره نتوانست شد با روی آتشناک یار / شمع از خجلت سر خود ز انجمن آخر گرفت

من ندانم تو منی یا من تویی / محو گشتم در تو و من گم شدم

چون برون آمدی ز جان و ز جای / پس ببینی خدای را به خدای

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن / که باد صبح نسیم گره‌گشا آورد ( مجاز - تشبیه )

صبا به خوش‌خبری هدهد سلیمان است / که مژده طرب از گلشن سبا آورد ( جناس - تلمیح )

علاج ضعف دل ما کرشمه‌ی ساقی است /بر آر سر که طبیب آمد و دوا آورد ( تناسب - ایهام )

به تنگ‌چشمی آن ترک لشکری نازم / که حمله بر من درویش یک قبا آورد ( کنایه - حسن‌تعلیل )

هوا را از من بگیر اما خنده‌ات را نه (شیللر) - داستان کباب‌غاز (محمدعلی جمال‌زاده)

منطق‌الطیر (عطار) - مسافر (پابلو نرودا)

تیرانا (مهرداد اوستا) - در حیاط کوچک پاییز در زندان (محمدابراهیم باستانی پاریزی)

فی حقیقة العشق (سهروردی) - مثل درخت در شب بارانی (محمدرضا شفیعیِ کدکنی)

پنچ 

چهار

شش

هفت