ب

د

و

ز

ای غبار خاک پایت توتیای چشم من / کمترین گردی ز کویت خون‌بهای چشم من

من ز چشم خود ملولم کاشکی برخواستی / از درت گردی و بنشستی به‌جای چشم من

می‌زند چشمم رهی تر آن‌چنان کاندر عراق / رودها بربسته‌اند از پرده‌های چشم من

ای صبا گر خاک پای او به دست آید تو را / ذرّه‌ای زان کوش، داری از برای چشم من

بی تو نه زندگی خوشم، بی تو نه مردگی خوشم / سر ز غم تو چون کشم؟ بی‌ تو به‌سر نمی‌شود

این شرف‌مان در دو گیتی بس که ناگاهان طمع / یافت ما را در غریبی یک زمان مهمان تو

زمزم از خجلت الفاظ تو غرق عرق است / مروه از پرتو انوار تو در عین صفاست

تو خورشید جهان باشی ز چشم ما نهان باشی / تو خود این را روا داری و آن گه این روا باشد

بی خموشی نیست ممکن جان روشن یافتن / کوزه سربسته می باید شراب ناب را

گر مسلمانیم در ظاهر به باطن کافریم / رشته تسبیح را زنّار می‌سازیم ما

کجا اندیشه عقباست عقل ذوفنونت را / که دارد فکر نان و جامه بیرون و درونت را

ظاهر و باطن ما آینه یکدگرند / خاک در چشک حریفی که دهد بازی ما

همی‌بست بر باره رهام تنگ                    به برگستوان بر زده طوس چنگ

به پوزش مگر کردگار جهان                      به من بر ببخشاید اندر جهان

تنش نقره سیم و رخ چون بهشت            برو بر نبینی یک اندام زشت

نشستند یک هفته با او به هم                 همی رای زد شاه بر بیش و کم