قامت زیبای سرو کاین همه وصفش کنند                     هست به صورت بلند لیک به معنی قصیر

پیراهن برگ بر درختان                                             چون جامۀ عید نیک‌بختان

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو                      برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی                             به خاک ما گذری کن که خون مات حلال

همه دیدند که افتاده ز پای / لیک روزی نگرفتندش دست

 زان طرّه‌ی پرپیچ‌وخم سهل است اگر بینم ستم / از بند و زنجیرش چه غم هر کس که عیّاری کند

 مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی / تا بدان ساعد سیمینش به چوگان بزنی

 همی خواندندش خداوند رخش / جهانگیر و شیراوژن و تاج‌بخش

اخلاص در اعمال صفت عابدانست و صدق در احوال صفت عارفانست، عابد در آرزوی بهشت است و حور و قصور و عارف در بحر عیان غرقه نور، آن گه گفت: «وَ لَلْآخِرَةُ أَکْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَکْبَرُ تَفْضِیلًا» درجات آخرت برتر و تفاضل در آن جهان عظیم‌تر و بزرگوارتر.

عاقل را چهار ساعت بود که سعادت خویش در آن طلب کند، و روزگار خویش به آن بیاراید: ساعتی که در آن حساب خویش کند، و اعمال و احوال خود سنجد، و ساعتی که وی را در آن با حق رازی بود، و نیازی نماید، و ساعتی که در آن تدبیر معاش خویش بجای آرد، و ساعتی که در مناجات و بدانچه او را دادند از دنیا بیاساید.

الهی! اگر کسی تو را به طلب یافت، من خود طلب از تو یافتم. ار کسی تو را به جستن یافت، من به گریختن یافتم. الهی! چون وجود تو پیش از طلب و طالب است، طالب از آن در طلب است که بی‌قراری بر او چیره است. عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست. حق دیده‌ور شد، و پرده عزّت به‌جاست.

ملک وی به ملک کس ماننده نیست، و کس را بر وی در آن حکم نیست، و آنچه کند در آفریده خود به حجّت خداوندی خود، از وی داد است و ستم نیست. بیداد آن باشد که کسی کاری کند که آن کار آن کس را نرسد، و اللَّه را رسد هر چه کند به حجّت آفریدگاری و کردگاری و پادشاهی.

گر چنان کشته شوی زنده جاوید شوی / خدمت از جان چنین کشته به تبریز رسان

کیست که زنده کند، آن که تو اش کشته‌ای / کیست که گرمش کند، آن که تو افسرده‌ای

سفر دراز نباشد به پای طالب دوست / که زنده ابد است آدمی که کشته اوست

کشته حضرت او زنده جاویدان است / ایمن از مرگ بود زنده جاوید آن است