راهنمایی کوتاه: در بیشتر جمله‌ها «را» نشانه مفعول مستقیم است، ولی در یک جمله معنی «برای» می‌دهد.
گام‌به‌گام:
۱) اول ببین «را» کنار کدام کلمه آمده و چه کاری روی آن انجام می‌شود.
۲) در جمله اول: «مواعظ را ... استماع نمایید» یعنی موعظه‌ها را بشنوید. «مواعظ» مفعول است و «را» نشانه مفعول مستقیم.
۳) در جمله دوم: «خویشتن را هراسان مدار» یعنی خودت را نترسان. «خویشتن» مفعول است و «را» نشانه مفعول مستقیم.
۴) در جمله سوم: «اخلاق خود را ... آراسته گردان» و «خلق را مترسان»؛ هر دو «را» نشانه مفعول مستقیم‌اند (اخلاق و خلق مفعول‌اند).
۵) در جمله چهارم: «توشه راه را شاید» یعنی «برای توشه راه شایسته است». اینجا «را» به معنی «برای» است، نه نشانه مفعول.
۶) پس «را» در جمله چهارم با بقیه متفاوت است.
پاسخ نهایی:
گزینه ۴ درست است: «از امروز چیزی ذخیره کنید که توشه راه را شاید.»
مثال مشابه:
«این کار را مردی باید» یعنی «برای این کار مردی لازم است.» اینجا هم «را» به معنی «برای» است.
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری:
در فارسی قدیم، «را» گاهی به معنی «برای» یا «به» می‌آید. برای تشخیص، جای «را» را با «برای» عوض کن؛ اگر معنی درست شد، آن «را» متفاوت است.
