استعمار نو یک پدیده تاریخی است که پس از جنگ جهانی دوم و با افول استعمار سنتی، شکل گرفت. در این دوره، قدرتهای استعماری سابق به جای اشغال مستقیم، از روشهای غیرمستقیم برای کنترل کشورهای در حال توسعه استفاده کردند.
استعمار نو به معنای اعمال نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی بر کشورهای دیگر بدون اشغال نظامی مستقیم است.
- تسلط اقتصادی از طریق سرمایهگذاریهای خارجی و کنترل بازارها
- نفوذ سیاسی از طریق حمایت از دولتهای دستنشانده
- ترویج فرهنگ و ارزشهای غربی
این پدیده تأثیرات عمیقی بر کشورهای در حال توسعه داشت، از جمله وابستگی اقتصادی، تضعیف هویت فرهنگی و تداوم نابرابریهای اجتماعی و اقتصادی.
