راهنمایی کوتاه: در این بیت، شاعر از یک ویژگی انسانی برای یک مفهوم غیرانسانی استفاده کرده است.
گامبهگام:
- ۱) ابتدا به قسمت مشخصشده نگاه کن: «تاریخ در گفتن نام تو الکن است»
- ۲) معنی این عبارت را بررسی کن: تاریخ نمیتواند نام تو را به خوبی بیان کند (الکن یعنی لال یا ناتوان از سخن گفتن)
- ۳) حالا فکر کن: آیا تاریخ واقعاً میتواند حرف بزند یا لال باشد؟ تاریخ یک مفهوم است، نه یک انسان.
- ۴) وقتی شاعر به یک چیز غیرزنده (مثل تاریخ) ویژگی انسانی (مثل لال بودن) میدهد، از چه آرایهای استفاده کرده است؟
- ۵) این دقیقاً تعریف «شخصیتبخشی» است: دادن ویژگیهای انسانی به اشیاء، حیوانات یا مفاهیم.
- ۶) حالا گزینهها را بررسی کن: تشبیه (مقایسه دو چیز)، مناظره (گفتوگوی دو طرف)، مبالغه (اغراق) - هیچکدام با این توصیف مطابقت ندارند.
پاسخ نهایی: گزینه دوم (شخصیتبخشی) درست است. شاعر به «تاریخ» که یک مفهوم است، ویژگی انسانی «لال بودن» بخشیده است.
مثال مشابه: «ابر گریه میکند» - در اینجا به ابر (یک پدیده طبیعی) ویژگی گریه کردن (ویژگی انسانی) داده شده که شخصیتبخشی است.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: سعی کن در شعرهای دیگر دنبال شخصیتبخشی بگردی. مثلاً وقتی میگویند «خورشید خندید» یا «باد آواز خواند»، همه نمونههای شخصیتبخشی هستند.
