راهنمایی کوتاه: این جمله یک کنایه زیبا از زبان کودکانه است.
گامبهگام:
- ۱) اول معنی جمله را بررسی میکنیم: «دهانش بوی شیر میدهد» یعنی دهان او بوی شیر دارد.
- ۲) حالا به کنایه فکر میکنیم: کنایه یعنی یک چیز را بگوییم اما معنای پنهان و عمیقتری داشته باشد. معمولاً در ادبیات، «بوی شیر دادن» کنایه از کودکی و معصومیت است.
- ۳) به مبالغه فکر میکنیم: مبالغه یعنی بزرگنمایی و اغراق در توصیف چیزی. مثلاً «آنقدر گرسنهام که میتوانم یک فیل را بخورم!»
- ۴) مقایسه میکنیم: آیا این جمله واقعاً دهان کسی بوی شیر میدهد؟ نه لزوماً، بلکه اشاره به این دارد که او هنوز مانند یک کودک معصوم و پاک است. پس اغراق در بو نیست، بلکه یک اشاره زیباست.
- ۵) نتیجه میگیریم: پس این جمله یک کنایه است، نه مبالغه.
پاسخ نهایی: جمله «دهانش بوی شیر میدهد» یک کنایه است که به معصومیت و کودکی اشاره دارد.
مثال مشابه: «دستش به دهانش نمیرسد» یک کنایه است (یعنی فقیر است)، نه مبالغه.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی کنایههای دیگر را در کتاب درسی یا شعرهای حافظ و سعدی جستجو کنی. مثلاً «شیرینسخن» کنایه از خوشزبانی است.
