راهنمایی کوتاه: مبالغه یعنی بزرگ‌نمایی یا کوچک‌نمایی بیش از حد برای جذاب‌تر شدن سخن.
گام‌به‌گام:
- ۱) اول ببین جمله واقعیت را دقیق می‌گوید یا آن را بزرگ یا کوچک می‌کند.
- ۲) اگر اندازه‌ها، احساس‌ها یا توانایی‌ها از حد معمول خارج شده باشند، احتمالاً مبالغه است.
- ۳) توجه کن هدف نویسنده چیست: شگفتی، قهرمانی، ترس، مهربانی یا زیبایی.
- ۴) مبالغه را با دروغ اشتباه نگیر؛ در ادبیات برای اثرگذاری و زیبایی به کار می‌رود.
- ۵) یک مثال پیدا کن و بگو کدام بخش بزرگ‌نمایی شده است.
پاسخ نهایی: مبالغه آرایه‌ای ادبی است که در آن شاعر یا نویسنده چیزی را خیلی بزرگ‌تر یا خیلی کوچک‌تر از واقعیت نشان می‌دهد تا حرفش تأثیرگذارتر و زیباتر شود. در فارسی به آن اغراق هم می‌گویند. مبالغه بیشتر در شعرهای حماسی، مدح، عاشقانه و طنز دیده می‌شود.
مثال مشابه:
- «اشک چشمانش رود شد.» یعنی آن‌قدر گریه کرد که انگار رودی راه افتاد؛ نه اینکه واقعاً رود شده باشد.
- «صد سال است تو را ندیده‌ام.» یعنی خیلی وقت است ندیده‌ام، نه دقیقاً صد سال.
- «قد کوه است.» یعنی بسیار بلندقامت است.
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: از معلم یا بزرگ‌ترها بخواه یک بیت شعر بگویند و با هم بخش مبالغه‌شده را پیدا کنید. می‌توانی در کتاب فارسی ششم، درس‌های شعری، نمونه جمع کنی.
