راهنمایی کوتاه: در این بیت، «سعدیا!» یک جمله جداگانه است و بقیه یک جمله دیگر.
گام‌به‌گام:
۱) «سعدیا» یعنی «ای سعدی!» — این یک منادا است؛ یعنی کسی را صدا می‌زنیم.
۲) منادا می‌تواند به تنهایی یک جمله باشد. به چنین جمله‌ای «جمله ندایی» می‌گویند. پس «سعدیا!» خودش یک جمله است.
۳) بقیه بیت: «مرد نکونام نمیرد هرگز» یک جمله کامل خبری است. «مرد نکونام» نهاد، «نمیرد» فعل و «هرگز» قید است.
۴) پس کل بیت از دو جمله ساخته شده: یکی جمله ندایی «سعدیا!» و یکی جمله خبری «مرد نکونام نمیرد هرگز».
پاسخ نهایی: بله، در این بیت دو جمله داریم. اگر در امتحان نوشته بودند «دو جمله»، درست است. «سعدیا» جزء جمله اصلی نیست؛ فقط برای صدا زدن و توجه دادن آمده است. به همین دلیل جدا حساب می‌شود.
مثال مشابه: «خدایا! مرا یاری کن.» اینجا هم دو جمله داریم: «خدایا!» (جمله ندایی) و «مرا یاری کن» (جمله امری).
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: در کتاب فارسی هفتم، بخش «جمله ندایی» و «منادا» را پیدا کن و تمرین‌های آن را حل کن.
