شروع فارسی برای کلاس هشتم

آغاز فارسی از نقطهٔ صفر: بخش «ستایش»

هر کتاب فارسی، چه هفتم و چه هشتم، با بخشی به نام ستایش شروع می‌شود؛ یعنی سخنی کوتاه در ستایش پروردگار که «به نام خدا»ی هر کتاب است. پس اگر می‌خواهی فارسی را از ابتدا شروع کنی، بهترین نقطهٔ شروع همین بخش است: هم زبانش ساده‌تر و آهنگین است، هم واژه‌های تازه‌اش را می‌شود فهمید.

قطعهٔ «یاد تو» از نظامی گنجه‌ای (از کتاب «لیلی و مجنون») است. شاعر در آن می‌گوید: هر کار و هر نوشته‌ای را با نام خدا آغاز می‌کنیم؛ یاد او آرامش جان ماست؛ هر گره‌ای با نام او باز می‌شود؛ و تنها او از نهان‌ها آگاه است. در پایان هم از او می‌خواهد که ما را از تاریکی نادانی رها کند و به نور دانایی برساند. درست کنار همین شعر، جمله‌های کوتاه خواجه عبدالله انصاری آمده است؛ مناجاتی قدیمی با جمله‌های آهنگین که در آن از خدا دل، جان، دانایی و بینایی می‌خواهد.

• ستایش = حمد و سپاس؛ همیشه در آغاز کتاب می‌آید.
• قصه نانموده، دانی یعنی: تو از رازهایی که کسی ندیده و نگفته هم آگاهی.
• نامه نانوشته، خوانی یعنی: تو نوشتهٔ نانوشته را می‌خوانی؛ کنایه از آگاهی کامل خدا.
• ظلمت در اینجا کنایه از نادانی است و نور کنایه از دانایی.
• مونس روان یعنی کسی یا چیزی که به جان آرامش می‌دهد.
• در نثر خواجه عبدالله انصاری، جمله‌ها کوتاه و هم‌آهنگ‌اند؛ به این ویژگی «نثر آهنگین» می‌گویند.
• اگر واژه‌ای را نفهمیدی، اول از روی آهنگ جمله معنی کلی را حدس بزن، بعد سراغ واژه برو.

سؤال: منظورت کدام است: شروع فارسی هشتم از درس اول، یا مرور فارسی هفتم از همین بخش ستایش؟

جمع‌بندی

برای شروع، همین دو صفحه کافی است: معنی شعر «یاد تو» و آشنایی با مناجات خواجه عبدالله انصاری. با همین ریتم، درس به درس جلو می‌رویم.