راهنمایی کوتاه: تقویم ایرانیان باستان یک تقویم خورشیدی دقیق بود که برای کشاورزی و جشنهای ملی مانند نوروز استفاده میشد.
- گامبهگام:
- ۱) تقویم ایرانیان باستان از روی حرکت زمین به دور خورشید ساخته شده بود، به همین دلیل به آن تقویم خورشیدی میگویند.
- ۲) این تقویم ۱۲ ماه داشت و هر ماه دقیقاً ۳۰ روز بود.
- ۳) برای اینکه تعداد روزهای سال به ۳۶۵ برسد، پنج روز اضافه به نام «اندَرگاه» یا «پنجهٔ دزدیده» به آخر سال اضافه میکردند.
- ۴) این تقویم بسیار دقیق بود و کشاورزان میتوانستند زمان کاشت و برداشت را به خوبی پیشبینی کنند.
- ۵) جشن بزرگ نوروز و دیگر جشنهای ایرانی مانند مهرگان بر اساس همین تقویم برگزار میشد.
پاسخ نهایی: تقویم ایرانیان باستان یک تقویم خورشیدی با ۱۲ ماه ۳۰ روزه و ۵ روز اضافه (اندَرگاه) بود. این تقویم بسیار دقیق بود و برای تعیین زمانهای کشاورزی و جشنهای ملی مانند نوروز کاربرد داشت.
مثال مشابه: امروزه هم ما از تقویم خورشیدی (مثلاً تقویم هجری شمسی) استفاده میکنیم که ریشه در همان تقویم باستانی دارد.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی دربارهٔ تقویمهای دیگر مثل تقویم قمری یا تقویم مصریان باستان تحقیق کنی و آنها را با تقویم ایرانی مقایسه کنی.
