راهنمایی کوتاه: هر فعل فارسی از دو تکهٔ اصلی ساخته می‌شود؛ «بُن» که معنیِ کار را می‌رساند و «شناسه» که نشان می‌دهد چه کسی آن کار را انجام می‌دهد.
گام‌به‌گام:
۱) بُن: بخشی از فعل است که معنای اصلی را در خود دارد و با آن می‌توانیم شکل‌های مختلف فعل را بسازیم.
۲) بُن ماضی: از مصدر با حذف «ـَن» ساخته می‌شود؛ رفتن ← رفت، گفتن ← گفت، دیدن ← دید.
۳) بُن مضارع: از فعل مضارع با حذف «می» و شناسه به دست می‌آید (یا از شکل امری)؛ می‌روم ← رو، می‌نویسم ← نویس، می‌بینم ← بین.
۴) شناسه: پسوندهایی که به بُن می‌چسبند و شخص و شمار را نشان می‌دهند: ـَم، ـی، ـَد (ـه)، ـیم، ـید، ـَند.
۵) با کنار هم گذاشتن بُن و شناسه، فعل کامل می‌شود: رفت + ـَم ← رفتم، رو + ـَم ← می‌روم.
پاسخ نهایی:
- بُن = ریشهٔ معنایی فعل (بُن ماضی و بُن مضارع).
- شناسه = نشانهٔ شخص و شمار که به بُن می‌چسبد.
- در سوم‌شخص مفرد، شناسه معمولاً ظاهر نمی‌شود و آن را «شناسهٔ صفر» می‌نامیم؛ مثل «او رفت».
مثال مشابه: مصدر «خواندن» ← بُن ماضی «خواند» و بُن مضارع «خوان». پس می‌گوییم: خواندَم، خواندی، خواندیم / می‌خوانَم، می‌خوانی، می‌خوانیم.
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: یک مصدر مثل «دویدن» یا «شکستن» را بردار و بُن ماضی و بُن مضارعش را پیدا کن، بعد با هر بُن شش شکل فعل بساز.
