سلام! خیلی خوبه که به آرایههای ادبی دقت میکنی. بیا با هم این گزینهها رو بررسی کنیم.
راهنمایی کوتاه: تلمیح اشاره غیرمستقیم به یک داستان، شخصیت یا روایت تاریخی، مذهبی یا اسطورهای معروف است.
گامبهگام:
- ۱) ابتدا معنی هر بیت رو به سادگی مرور میکنیم.
- ۲) در هر بیت به دنبال اشاره به یک داستان یا شخصیت مشهور میگردیم.
- ۳) بیت اول: «نکتهای گویمت گر شنوی / شاد مانی به جان و زنده به تن». این یک نصیحت کلی است و اشاره به داستان خاصی ندارد.
- ۴) بیت دوم: «آدمی را چو هفت مهر به دل / نبود کم شمار از اهریمن». اینجا «اهریمن» از اساطیر زرتشتی (دین زرتشت) آمده است. این یک تلمیح است!
- ۵) بیت سوم و چهارم درباره عشق به وطن و ارزشها صحبت میکنند، اما اشاره مستقیم به یک داستان یا شخصیت تاریخی ندارند.
پاسخ نهایی: گزینه ۲ آرایه تلمیح دارد، زیرا به «اهریمن» (نماد شر در اساطیر ایرانی و دین زرتشت) اشاره کرده است.
مثال مشابه: اگر در شعری بگویند «چو رستم دستان شجاع بود»، این یک تلمیح به داستان رستم در شاهنامه است.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: سعی کن در شعرهای دیگر کتاب درسی، کلماتی مثل «سیمرغ»، «جمشید»، «سلیمان» یا «عیسی» را پیدا کنی. اینها هم معمولاً تلمیح هستند.
