آرایههای ادبی فارسی نهم:
· تشبیه: مانند کردن چیزی به چیز دیگر (مثال: «چشمهایش چون ستاره میدرخشید.»)
· تشخیص (جانبخشی): نسبت دادن رفتار انسانی به غیرانسان (مثال: «برق از شوق که میخندد...»)
· کنایه: پوشیده سخن گفتن؛ کاربرد معنای دور (مثال: «تاج بر سر نهادن» به معنی گرامی داشتن)
· تضاد (طباق): آوردن دو کلمه با معنی مخالف (مثال: «ظلمت» و «نور»)
· مراعات نظیر (تناسب): آوردن کلمات همخانواده یا متناسب با هم (مثال: «سر» و «چشم»)
· مبالغه (اغراق): بزرگنمایی بیش از حد در توصیف (مثال: «شود کوه آهن چو دریای آب...»)
· واجآرایی (نغمه حروف): تکرار یک صامت یا مصوت برای آهنگین شدن کلام (مثال: تکرار «د» در «خداوند دل»)
· جناس: آوردن کلماتی با لفظ مشابه اما معنی متفاوت
· سجع: آهنگین بودن پایان جملهها در نثر (مثال: «توانگری به هنر است نه به مال...»)
· تلمیح: اشاره به آیه، داستان یا واقعه تاریخی (مثال: اشاره به داستان حضرت یوسف)
· حسآمیزی: آمیختن حواس مختلف (مثال: «خبر تلخ»؛ شنیدن + چشیدن)
· پرسش انکاری (استفهام انکاری): پرسشی که هدف آن تاکید است نه دریافت جواب
· تکرار: تکرار آگاهانه یک کلمه برای تاکید یا زیبایی
· مجاز: کاربرد کلمه در معنای غیرحقیقی با علاقه غیرشباهت
· اضافه تشبیهی: ترکیب اضافی که مضافالیه به مضاف تشبیه شده (مثال: «آتش عشق»)
· اضافه استعاری: ترکیبی که تنها یک رکن تشبیه ذکر شده (مثال: «دست روزگار»)