راهنمایی کوتاه: «را» در فارسی دو کاربرد اصلی دارد: نشانه مفعول یا نشانه مالکیت.
گامبهگام:
- ۱) جملهی الف را بخوان: «پدر او را سه دختر بود.»
- ۲) در این جمله، «را» بعد از «او» آمده. آیا «او» مفعول جمله است؟ خیر، چون فعل «بود» نیاز به مفعول ندارد.
- ۳) پس «را» در اینجا نشانهی مالکیت است و معنی جمله این است: «پدرِ او سه دختر داشت.»
- ۴) جملهی ب را بخوان: «مرا از این همه هیچ غم نیست.»
- ۵) در اینجا «را» بعد از «من» (به صورت «مرا») آمده. آیا «من» مفعول است؟ بله، چون «غم» چیزی است که متعلق به من نیست، پس «مرا» مفعول فعل «نیست» محسوب میشود.
- ۶) پس در جملهی ب، «را» نشانهی مفعول است.
پاسخ نهایی:
- الف: «را» نشانهی مالکیت (اضافه)
- ب: «را» نشانهی مفعول
مثال مشابه:
- مالکیت: «کتاب او را روی میز است.» (یعنی کتابِ او)
- مفعول: «کتاب را خواندم.» (کتاب مفعول است)
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری:
- سعی کن چند جمله با «را» بنویسی و نوع آن را مشخص کنی.
- به شعرهای فارسی دقت کن؛ در شعرهای قدیمیتر، «را» گاهی به صورت «را»ی مالکیت زیاد دیده میشود.
