راهنمایی کوتاه: مصدر ریشهٔ معنای فعل است؛ بن ماضی و بن مضارع دو جزء ثابت آن برای ساختن زمان‌های گذشته و حال‌اند.
گام‌به‌گام:
- ۱) مصدر را پیدا کن؛ کلمه‌ای مثل «رفتن» یا «نوشتن» که زمان و شخص ندارد.
- ۲) برای بن ماضی، معمولاً «ن» آخر مصدر را بردار: رفتن ← رفت.
- ۳) برای بن مضارع، فعل را به دوم شخص مفرد حال ببر و «می» و «ی» آخر را حذف کن: می‌نویسی ← نویس. برای بعضی فعل‌ها مانند «آمدن» استثنا وجود دارد.
- ۴) با بن‌ها فعل بساز: با بن ماضی «رفت» + ـَم = رفتم؛ با بن مضارع «نویس» + ـَم = می‌نویسم.
پاسخ نهایی:
- مصدر: صورت پایهٔ فعل، بدون زمان و شخص؛ مانند رفتن، خوردن، نوشتن.
- بن ماضی: جزء ثابت برای زمان‌های گذشته؛ مانند رفت، خورد، نوشت.
- بن مضارع: جزء ثابت برای زمان‌های حال و آینده؛ مانند رو، خور، نویس.
مثال مشابه: مصدر «خوردن» ← بن ماضی «خورد» (خوردیم) و بن مضارع «خور» (می‌خوریم). مصدر «دیدن» ← بن ماضی «دید» و بن مضارع «بین».
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: چند مصدر از کتاب فارسی پیدا کن و بن ماضی و بن مضارع آنها را جداگانه بنویس؛ بعد با هر بن یک فعل بساز.
