راهنمایی کوتاه: فسیل شدن به شرایط محیطی و ویژگیهای بدن جاندار بستگی دارد.
گامبهگام:
- برای فسیل شدن، بدن جاندار باید به سرعت در محیطی مانند گل، ماسه یا یخ دفن شود تا از تجزیه و خورده شدن توسط جانوران دیگر در امان بماند.
- بخشهای سخت بدن مانند استخوان، دندان، صدف یا چوب (در گیاهان) احتمال فسیل شدن بیشتری دارند چون دیرتر تجزیه میشوند.
- جاندارانی که در محیطهای رسوبی (مانند کف دریاچهها، دلتاها یا باتلاقها) زندگی یا میمیرند، شانس بیشتری برای فسیل شدن دارند.
- بنابراین، بین گزینههای معمول (مثلاً ماهی با اسکلت استخوانی در کف دریا، حشره نرمتن در خشکی، کرم خاکی، یا پرنده در جنگل)، جاندار دارای بخشهای سخت بدن که در محیط رسوبی دفن شود، بیشترین احتمال را دارد.
- اگر گزینهها را داشته باشیم، معمولاً مثلاً «ماهی با اسکلت استخوانی در کف دریا» نسبت به «کرم خاکی در خاک» احتمال فسیل شدن بیشتری دارد.
پاسخ نهایی: احتمال فسیل شدن برای جاندارانی که بخشهای سخت بدن دارند (مانند استخوان یا صدف) و در محیطهای رسوبی (مانند کف دریا) به سرعت دفن میشوند، بیشتر است. در مقابل، جانداران با بدن نرم (مانند کرمها) یا آنهایی که در خشکی میمیرند و دفن نمیشوند، کمتر فسیل میشوند.
مثال مشابه: یک صدف دریایی که در گل کف دریا دفن شده، نسبت به یک پروانه که روی زمین میمیرد، شانس بسیار بیشتری برای تبدیل شدن به فسیل دارد.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: میتوانی درباره انواع فسیلها (مانند فسیلهای قالبی، فسیلهای اثر و فسیلهای کامل در کهربا) تحقیق کنی یا آزمایش سادهای انجام دهی: یک برگ را بین لایههای گل رس قرار بده و ببین چطور شکل آن حفظ میشود (شبیهسازی فرآیند فسیل شدن).
