آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 13762

زبان کوچه و بازار به شعر راه یافت و از این رهگذر روح تازه‌ای در زبان شعر دمیده شد.

دایره واژگان گسترش یافت و بسیاری از لغات ادبی قدیم از صحنه شعر رخت بربست.

لغات مربوط به مذاهب و آداب و رسوم هندوان در این دوره از حوزه شعر و ادب خارج شد.

در این سبک لغاتی چون نزاکت، قالی، شیشه، پل، بخیه، سفال و ... که تا این زمان کمتر در شعر راه داشت، رواج یافته بود.

الف و ج

ب و ج

الف و ب

ج و د

آشنایی با تفکرات و معارف هندوان در این دوره هیچ نقشی در تغییر سبک نداشت.

اصفهان که پایتخت و محل اجتماع شعرا و فضلا بود، از دیدگاه ادبی توسعه یافت.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است.

حکومت در دست جانشینان تیمور بود و دو جریان شعری رونق داشت: یکی شعر لطیف و فصیح بابا فغانی و دیگری مکتب وقوع.

زبان فارسی که در شبه قارۀ هند استحکام و استقرار لازم را به دست آورده بود، همه گیر و رسمی شد و تا پایان حاکمیت استعمار انگلیس در هند، زبان رسمی آن دیار بود.

آشنایی با تفکّرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

بهزاد در دوره شاه اسماعیل و رضا عباسی در دوره شاه عباس از مفاخر هنرند.

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود؛ به گونه ای که در هر گوشه ای حاکمی از آنان حکومت می کرد.

بیدل دهلوی: کاربرد مضمون‌های پیچیده و استعاره‌های خیال‌انگیز و تخیل‌های رمزآمیز شاعرانه از ویژگی‌های شعر اوست.

کلیم کاشانی: در سرودن شعر مذهبی دستی داشت و ترکیب‌بند عاشورایی او زبانزد است.

وحشی بافقی: شعر او واقع‌گراست و سبک شعر او حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره هندی است.

بابافغانی شیرازی: از شعرای تأثیرگذار قرن دهم که شعرش به دقت و ظرافت و رقّت معانی شهرت دارد.