آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 10076

فراوانی زهدستایی و وعظ و اندرز

رواج هجو و هزل در شعر

رواج مفاخره، شکایت و انتقاد اجتماعی

معنی‌گرایی در شعر

وحشی بافقی: سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره خراسانی و سبک هندی و واقع‌گرایی شاخصه اصلی آن است.

بیدل دهلوی: از ویژگی‌های عمده شعر او، استعاره‌های رنگین، خیال‌انگیز و سرشار از ابهام است.

کلیم کاشانی: ضرب‌المثل‌ها و الفاظ محاوره سخن او را برجسته ساخته است. وی در ابداع مضامین مشهور است.

صائب تبریزی: معروف‌ترین شاعر سبک هندی و از پرکارترین شاعران فارسی‌زبان است.

زبان فارسی که در شبه قارۀ هند استحکام و استقرار لازم را به دست آورده بود، همه گیر و رسمی شد و تا پایان حاکمیت استعمار انگلیس در هند، زبان رسمی آن دیار بود.

آشنایی با تفکّرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

بهزاد در دوره شاه اسماعیل و رضا عباسی در دوره شاه عباس از مفاخر هنرند.

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود؛ به گونه ای که در هر گوشه ای حاکمی از آنان حکومت می کرد.

بعد از ظهور شاعران بزرگی چون سعدی، مولانا و حافظ در دوره عراقی به دلیل تسلط طولانی‌مدت مغولان و تیموریان، جایی برای رشد زبان و ادبیات فارسی و ادیبان باقی نماند. 

وحشی بافقی از شاعران قرن دهم است که سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره هندی است و واقع‌گرایی شاخصه اصلی آن است.

هر چند شاهان صفوی در ترویج و نفوذ فرهنگ زبان عربی در ایران نقش بسزایی داشتند؛ اما کم و بیش به زبان فارسی نیز کتاب نوشته و به نوعی علاقه نشان داده‌اند.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است و با ادامه پایبندی به سنن ادبی نابود می‌شود.